ДЗЕ ТВОЙ БОГ

 

Дзесь дарогамі старымі

Цераз пожні, дрыгву́, лес

Да бязмоўнае магілы

На узгорак хтось узьлез…

 

Пахіснуўся чалавеча,

Долу сеў і занямог…

Пасьпяшаўся, недарэка –

Сьмерць знайшоў,

А дзе ж твой Бог?

25.01.2023

ЦЯПЕР

 

Ў люстэрку незнаёмы „Я”

Й уяўны інтэр’ер

Бэтонных вежаў горада.

А дзе ж МАЁ „цяпер”?

АДЗІН

 

Сном прыбіраецца горад няўлежны:

Рух, мітусьня, пыл і гукі машын –

Ўсё распускаецца ў мгле, паняверкаю

Зьзяюць вітрыны аблудных сьвятынь.

Я не хаваюся ў сьценах бясьпечных –

Штосьці шукаю ў бязьлюдзьдзі цішынь.

Ў час, калі сонца згасае, зьнікаюць і межы

Уяўнага.

І Ты ня сьпіш.

Адзін.

ГОРАД

 

Гэты горад – мой боль, анікім не пачуты –

Абышоў цябе безьліч разоў,

Не знайшоў ані сноў на зямлі,

І пакінуў сябе у вагні тваіх путаў.

Гэты горад – мой шлях зь ніадкуль у нікуды –

Вырві з вуліц прыблудны назоў,

Што п’е з рэк тваіх кроў, і жыві,

Як апокрыф, бязмоўна міжмор’я цудам.

(c) фота Дзяніс Мацеша, 2025

ТАМ, ДЗЕ НІХТО НЕ ЖЫВЕ

 

Там, дзе ніхто не жыве

 

Вечар сьцірае твой сьлед,

І, па-за тым сном,

Дрэвы размаўляюць са мной

Праз паўпразрыстае шкло.

 

Памяць – адбітак у мгле,

Нам не стае слоў.

Там, дзе ніхто не жыве,

Я й пабудую свой дом.

08.09.2025

фота: Дзяніс Мацеша (c)

"Я" ПРЫЕХАЎ

Ў гэтай ілюзіі сну

Où va-t-on?

Толькі рэха…

Спыніся недзека тут –

„Я” прыехаў.

фота: Дзяніс Мацеша (c)

ГЭТА Й ЁСЬЦЬ Я

 

Калі я падумаў пра паэзію,

„Я” знайшоў Паэзію,

Калі я падумаў пра музыку,

„Я”  спазнаў Музыку –

Гэта й ёсьць Я,

А ўсё астатняе – сьмерць.

30.06.2025

ДАРОГАМІ СНОЎ

 

Дарогамі сноў – несканчонасьці кола:

Мінае усё, толькі неба даўжэй.

Вяртаецца зноўку да ночы і горад –

Закончыць свой круг і прачнуцца ў „далей”.

27.04.2025

Фота: Дзяніс Мацеша (С)

ТВАЁ ЦЯПЛО

 

Няхай дачасны Сьвет,

І мы ў ім паміраем,

Я бачыў усё:

Як птушкі ў гнёзды

З долу забіраюць

Тваё Цяпло.

19.04.2025

Гэта й ёсьць "Я"

Ты скуль, дзеячасе дарог?

Паэтыка мовы - Зямля.

Пішы за радочкам радок -

Гэта й ёсьць "Я"

фота Дзяніс Мацеша(С)